Wieczór w 1080p wciąż potrafi wciągnąć – jak zestaw ASRock B560M Steel Legend, Core i5-10400F i 16 GB DDR4 radzi sobie z grami z lat 2010-2020

Co naprawdę daje ten zestaw bazowy i dlaczego sam procesor nie rysuje obrazu

Ten zestaw jest platformą z przełomu 2020 i 2021 roku, a nie kompletnym komputerem do gier. ASRock B560M Steel Legend to płyta micro-ATX z podświetleniem ARGB, Intel Core i5-10400F to sześciordzeniowy procesor bez układu graficznego, a 16 GB DDR4 w dwóch modułach po 8 GB to pamięć ustawiona tak, jak gry lubią najbardziej – w trybie dual channel. Do obrazu brakuje karty graficznej. Litera F w nazwie procesora oznacza właśnie to, że sam układ nie wyświetli pulpitu. Bez osobnej karty nie ma ani Windows 11, ani Bazzite, ani PikaOS w roli maszyny do grania. Reszta artykułu ma sens dopiero wtedy, gdy do tego trio dołożysz kartę zdolną do rozdzielczości 1080p. Przy grach z tamtej dekady wystarcza rozsądna średnia półka z końca lat dziesiątych albo skromniejsza karta nowsza. To karta decyduje o szczegółach obrazu. Procesor, płyta i pamięć decydują o tym, czy gra pozostaje spokojna, gdy na ekranie robi się tłoczno.

Core i5-10400F ma sześć rdzeni i dwanaście wątków, taktowanie bazowe 2,9 GHz i boost do 4,3 GHz. Mnożnik jest zablokowany, a chipset B560 i tak nie służy do podkręcania procesora. To nie jest wada w tym zestawie. Gry z lat 2010-2020 prawie nigdy nie wymagały ręcznie podniesionych zegarów. Ważniejsze jest co innego. Układ jest oszczędny, ma oficjalny zapas mocy w okolicy 65 W i na tej płycie nie męczy sekcji zasilania. Wieczór potrafi być cichy. Chłodzenie dołączane do takich procesorów wystarcza do zwykłej pracy, choć porządniejszy schładzacz robi z komputera przyjemniejszego towarzysza przy biurku. Na B560 pamięć można ustawić według profilu XMP, jeśli kości to potrafią. Przy dziesiątej generacji Intela oficjalnym punktem odniesienia jest DDR4-2666, ale wyższe taktowanie bywa dostępne i daje niewielki, odczuwalny zapas w miejscach ograniczonych przez procesor. Dużo ważniejsze od samego megaherca jest to, że moduły są dwa. Jeden moduł 16 GB zostawiłby część gier wyraźnie słabszą. Cztery gigabajty na kość to za mało jak na drugą połowę dekady. Dwa razy osiem jest właściwym środkiem.

Płyta B560M Steel Legend pasuje do takiego procesora lepiej, niż mogłoby się wydawać po samym wyglądzie. Podświetlenie ARGB nie dodaje klatek. Dodaje nastrój biurka, a nagłówki na płycie pozwalają spiąć wentylatory i paski w jeden schemat światła. Do gier z tej epoki istotniejsze są rzeczy nudniejsze. Złącze karty przy procesorze dziesiątej generacji pracuje w trybie PCI Express 3.0, nie 4.0. W 1080p, w tytułach sprzed 2021 roku, ta różnica praktycznie znika. Dysk w zestawie nie został wymieniony, a właśnie szybki nośnik SSD częściej zmienia odczucie z gry niż kolejny procent mocy procesora. Krótsze wczytywanie Wiedźmina, GTA V czy Civilization VI jest częścią przyjemności, nie ozdobnikiem.

W 1080p ta platforma nie jest wąskim gardłem typowej biblioteki z lat 2010-2020. Bywa nim karta, bywa ilość pamięci przy ciężkich modyfikacjach, bywa sama gra napisana tak, że nie umie rozłożyć pracy na wiele rdzeni. Sześć rdzeni z Hyper-Threadingiem wystarczało wtedy z zapasem i nadal wystarcza, jeśli nie oczekujesz, że Microsoft Flight Simulator z 2020 roku albo ogromne miasto w Cities: Skylines zachowają się jak lekka strzelanka.

Strzelanki i gry akcji z lat 2010-2020 – rytm, który platforma potrafi utrzymać

Osoba, która siedzi w jednym gatunku, oceni ten komputer inaczej niż ktoś, kto co wieczór zmienia tytuł. W strzelankach liczy się rytm. Krótki czas klatki, powtarzalne ruchy myszy, brak szarpnięcia w chwili, gdy pada granat albo na ekran wpada dym. Core i5-10400F w takich grach, przy 1080p, jest zwykle mocniejszy, niż potrzeba do stabilnych 60 klatek na sekundę. Jeśli karta graficzna jest choćby przeciętnie dobrana, zostaje zapas na wyższą częstotliwość odświeżania.

Counter-Strike: Global Offensive z 2012 roku na tym procesorze potrafi iść bardzo wysoko, często grubo powyżej 144 klatek, o ile karta nie jest skrajnie słaba, a ustawienia sieciowe i system nie dokładają własnego opóźnienia. Rainbow Six Siege, Titanfall 2 i pierwsza odsłona Overwatch też należą do gier, w których ta platforma czuje się swobodnie. Doom z 2016 roku i Doom Eternal z 2020 są tak dobrze napisane, że ogranicza je raczej karta niż sześć rdzeni. Battlefield 1 i Battlefield V lubią tłok na mapie i wtedy procesor wreszcie ma coś do roboty, ale w 1080p na wysokich ustawieniach typowy przebieg pozostaje płynny. Nie jest to maszyna do bicia rekordów na pustym serwerze. Jest to maszyna, na której potyczka nie rozpada się w chwili, gdy robi się gęsto.

Nowsze sieciówki z końca dekady, takie jak Apex Legends, Fortnite czy PlayerUnknown’s Battlegrounds, też mieszczą się w tym obrazie. Na średnich i wysokich detalach, przy 1080p, przyjemność z grania zależy głównie od karty, łącza i tego, czy system nie walczy z oprogramowaniem chroniącym rozgrywkę. Call of Duty: Modern Warfare z 2019 roku jest cięższy i chętniej zjada pamięć oraz kartę, ale szesnaście gigabajtów i ten procesor nie są tu powodem do rezygnacji. Inaczej wygląda Valorant. Sama gra jest lekka. Bariera nie leży w płycie ani w procesorze, tylko w systemie, o czym niżej, bo anti-cheat tej produkcji praktycznie zamyka ją na Linuksie.

Kto lubi jeden typ rozgrywki, na przykład tylko taktyczne strzelanki albo tylko szybkie areny, dostaje z tego zestawu dokładnie to, czego taki gatunek potrzebował przez całą dekadę. Spokojny procesor, dwa moduły pamięci i płytę, która nie przeszkadza. Kto skacze między Siege, Doom Eternal i wieczornym Apex, też nie musi niczego przestawiać w komputerze. Te tytuły proszą o podobny rodzaj mocy. Różnią się ustawieniami grafiki, nie wymaganiem wymiany platformy. Wyjątkiem bywają gry z bardzo wysokim limitem klatek na monitorze 240 Hz. Tam Global Offensive i podobne produkcje potrafią oprzeć się o procesor wcześniej niż o kartę. Nawet wtedy 10400F pozostaje w strefie komfortu, a nie w strefie „da się jakoś przeżyć”.

Gry akcji dla jednego gracza z tego samego okresu tylko potwierdzają ten obraz. Dark Souls III, Sekiro i podobne tytuły celują zwykle w równe 60 klatek. Dla tej platformy to zadanie lekkie, jeśli karta nie jest muzealna. Tu przyjemność nie bierze się z licznika w rogu ekranu. Bierze się z tego, że unik, parowanie i animacja ciosu nie gubią rytmu. Właśnie taki rytm ten procesor umie utrzymać bez widocznego wysiłku.

Światy, fabuły, strategie i symulacje – gdy jeden gatunek albo cała półka mają zmieścić się w 16 GB

Inny gracz nie pyta o czas reakcji w sieci. Pyta, czy da się zgubić na trzy godziny w świecie, dokończyć kolejkę w strategii i jeszcze odpalić coś krótkiego przed snem. W tej roli zestaw jest bardzo równy, z kilkoma uczciwymi wyjątkami.

Wiedźmin 3: Dziki Gon z 2015 roku, nawet z dodatkami, jest na tej platformie grą przyjemną, nie walką ze sprzętem. W 1080p na wysokich ustawieniach procesor ma zapas, a o tym, czy w Novigradzie będzie 60, czy wyraźnie więcej klatek, decyduje karta. Grand Theft Auto V zachowuje się podobnie. Miasto jest gęste, ale architektura gry pamięta starsze komputery i na sześciu rdzeniach nie sprawia kłopotu. Fallout 4 i The Elder Scrolls V: Skyrim w wersji bez stosu modyfikacji idą swobodnie. Z dużym zestawem modów, tekstur w wysokiej rozdzielczości i skryptów sytuacja się odwraca. Wtedy kończy się nie moc rdzeni, tylko 16 GB pamięci. Gra zaczyna sięgać po dysk, obraz mikrokontroluje, a wczytywanie przeciąga się niezależnie od tego, jak ładnie świeci ARGB na płycie.

Red Dead Redemption 2 z 2019 roku i Horizon Zero Dawn w wydaniu pecetowym z 2020 roku są już wyraźnie cięższe dla karty. Procesor i tak daje radę utrzymać sensowną płynność w 1080p, o ile nie ustawisz wszystkiego na najwyższy poziom tylko dlatego, że suwak na to pozwala. Assassin’s Creed Odyssey i Assassin’s Creed Valhalla bywają mniej eleganckie w rozkładaniu pracy. Duże miasta i tłok potrafią opaść z klatek nawet na mocniejszych układach. Na 10400F nadal da się grać wygodnie na wysokich, niekoniecznie maksymalnych detalach. To nie jest porażka zestawu. To charakter tych produkcji. Kto lubi właśnie tę serię, powinien liczyć na stabilne 60 klatek po krótkim dobraniu ustawień, a nie na ogromny zapas.

Strategie dzielą się na dwa odczucia. StarCraft II, Age of Empires II: Definitive Edition i XCOM 2 są na tym komputerze lekkie albo co najwyżej umiarkowane. Civilization VI w późnej grze, na ogromnej mapie, wydłuża kolejkę tury, bo tak działa gatunek, ale sam procesor nie jest tu powodem frustracji. Total War: Warhammer II w wielkiej bitwie lubi rdzenie i szybką pamięć. Dwa moduły DDR4 oraz dwanaście wątków wystarczają, żeby bitwa pozostała czytelną zabawą, a nie pokazem slajdów. Kto gra tylko w strategie, może uznać kartę za drugorzędną, dopóki nie podniesie rozdzielczości jednostek i efektów. Kto po strategii włącza Wiedźmina, korzysta z tego, że jedna platforma obsłuży oba wieczory bez zmiany sprzętu.

Symulacje są najuczciwszym testem granic. Euro Truck Simulator 2 i podobne tytuły z tamtych lat idą bardzo spokojnie. Cities: Skylines wraz z rozrostem miasta i listą dodatków zaczyna opierać się o jeden mocno obciążony wątek i o pamięć. Szesnaście gigabajtów wystarcza do dużej, ale nie ekstremalnie zmodowanej metropolii. Microsoft Flight Simulator z 2020 roku jest wyjątkiem w całej dekadzie. Prosi o kartę, o procesor, o szybki dysk i chętnie zjada pamięć, zwłaszcza gdy świat doczytywany jest z sieci. Na tym zestawie da się latać w 1080p na ustawieniach średnich i częściowo wysokich. Nie jest to maszyna do maksymalnego realizmu nad gęstym miastem. Kto kocha wyłącznie ten jeden tytuł, odczuje limit wyraźniej niż fan całej półki gier z lat 2010-2018.

Niezależne produkcje właściwie nie pytają, jaki to procesor. Hollow Knight, Celeste, Hades, Stardew Valley czy Disco Elysium zostawiają ogromny zapas. Dla kogoś, kto lubi krótkie, dopracowane gry między większymi tytułami, zestaw jest aż za mocny. I to też jest przyjemność. Komputer nie szumi, nie nagrzewa pokoju, a gra wstaje od razu. Gry sieciowe o dłuższym życiu, takie jak World of Warcraft, Guild Wars 2 czy Final Fantasy XIV, mieszczą się w podobnym komforcie sprzętowym. Tu znowu ważniejszy od liczby rdzeni staje się system i to, czy dana produkcja w ogóle chce działać poza Windows.

Windows 11, Bazzite i PikaOS – trzy różne wieczory na tej samej płycie

Windows 11 jest na tym sprzęcie drogą najszerszą i najmniej zaskakującą. Core i5-10400F znajduje się na liście procesorów obsługiwanych przez ten system, a płyta B560 ma Intel PTT, czyli wbudowaną implementację TPM, której instalator oczekuje obok Secure Boot. Sterowniki chipsetu, sieci i dźwięku są zwyczajną sprawą. Podświetleniem ARGB steruje oprogramowanie płyty, zwykle Polychrome. Dla gracza ważniejsze jest co innego. DirectX 12, nakładki, Game Pass, sklepy z grami i niemal każde anti-cheat z lat 2010-2020 działają tak, jak wydawca zaplanował. Valorant, część trybów Call of Duty, rozgrywki z Faceitem i wiele innych sieciówek po prostu startuje. Forza Horizon 4, związana ze sklepem Microsoftu, też jest tu u siebie. Jeśli ktoś ma bibliotekę mieszaną i nie chce przed każdą grą sprawdzać listy zgodności, Windows oddaje najwięcej wieczorów bez tarcia. Wydajność procesora w grach z tej dekady jest na Windowsie dojrzała. Nie trzeba niczego stroić, żeby 10400F pokazał to, co umie.

Bazzite podchodzi do tego samego komputera jak do urządzenia, które ma przypominać konsolę opartą na Steamie. To system z rodziny Universal Blue, zbudowany na niezmiennej podstawie Fedory. Aktualizacje przychodzą jako spójny obraz, a nie jako stos ręcznie dokładanych paczek. Dla części osób to ulga. Mniej okazji, żeby wieczorna aktualizacja rozjechała sterownik tuż przed sesją. Wariant ze Steamem i Gamescope potrafi uruchomić bibliotekę w trybie zbliżonym do Steam Deck. Kontroler, duży interfejs i szybki powrót do gry pasują do tytułów dla jednego gracza z całej dekady. Wiedźmin 3, Doom, Hades, Divinity: Original Sin II, starsze strategie ze Steama i mnóstwo produkcji niezależnych działają przez Proton bardzo dobrze. Intel na Linuksie jest układem przewidywalnym. Procesor nie wymaga egzotycznych łat. Trudniejszy bywa wybór obrazu pod kartę. Przy układach NVIDII trzeba świadomie wziąć wariant ze stosownymi sterownikami. Przy kartach AMD start bywa prostszy.

Granica Bazzite nie leży w płycie Steel Legend. Leży w tym, czego Proton nie przeskoczy. Gry z anti-cheat działającym na poziomie jądra, w tym Valorant, na tym systemie odpadają. Część innych sieciówek z końca dekady działa, część działa z zastrzeżeniami, część nie działa wcale i ta lista zmienia się wolniej, niż chcieliby gracze. Forza ze sklepu Microsoftu nie jest naturalnym celem takiego systemu. Za to biblioteka pojedynczego gracza z lat 2010-2020 bywa na Bazzite wyjątkowo przyjemna. Mniej pulpitu, mniej pokus, szybsze wejście w grę. Kto lubi jeden duży gatunek offline albo skacze po własnej półce na Steamie, może uznać ten sposób grania za wygodniejszy niż klasyczny Windows. Kto żyje w rankingach i turniejach, uzna go za zbyt ciasny.

PikaOS zostawia inną obietnicę. To dystrybucja o debianowych korzeniach, składana z myślą o grach, zwykle z nowszym jądrem i zestawem narzędzi, które mają skrócić drogę do sterownika, Steama i Proton. Nie jest urządzeniem tak domkniętym jak Bazzite. Bardziej przypomina zwykły pulpit, na którym wolno grzebać. Dla osoby, która chce dołożyć program, zmienić ustawienie i rozumieć, co system robi, bywa to zaletą. Dla osoby, która chce tylko włączyć grę po pracy, bywa to dodatkowym obowiązkiem. Zgodność tytułów jest bardzo zbliżona do innych współczesnych Linuksów, bo i tu o losie gry decyduje Proton, Wine i polityka wydawcy, a nie nazwa dystrybucji. Wiedźmin, Doom Eternal, Civilization VI, Stardew Valley czy Assetto Corsa są realnym planem na wieczór. Valorant nim nie jest. PikaOS nie wyciska z i5-10400F magicznie więcej klatek niż porządnie ustawiony Windows. Może natomiast dać lżejszy pulpit i poczucie, że komputer jest warsztatem, a nie witryną sklepu.

Na tym samym zestawie trzy systemy nie zmieniają fizyki procesora. Zmieniają to, które gry z półki są zaproszone. Windows 11 bierze prawie wszystko z lat 2010-2020, łącznie z siecią chronioną agresywnym oprogramowaniem. Bazzite bierze przede wszystkim Steam i gry, które Proton już oswoił, i oddaje w zamian spokojniejszy rytuał uruchamiania. PikaOS bierze podobny zakres gier, ale zostawia więcej zwykłego Linuksa w rękach użytkownika. Płyta, procesor i 16 GB nie faworyzują żadnego z nich wydajnością w 1080p. Faworyzują ten system, na którym Twoja konkretna lista tytułów naprawdę się uruchamia.

Czy zostaje przyjemność z rozrywki, gdy nie goni się już nowości

Zostaje, i to w sposób dość konkretny. Gry z lat 2010-2020 w 1080p nie proszą już o sprzęt z plakatu. Proszą o równe klatki, krótkie wczytywanie, cichy wentylator i pewność, że zapis z wczoraj otworzy się bez niespodzianki. Core i5-10400F, dwa moduły po 8 GB i płyta B560M dokładnie taki wieczór umieją złożyć, jeśli obok stoi stosowna karta i szybki dysk. Fan jednego gatunku dostaje maszynę dopasowaną do swojego nawyku. Strzelanki mają rytm. Gry fabularne mają zapas na włóczęgę. Strategie mają cierpliwość na długą sesję. Symulacje mają komfort do chwili, w której sama gra, jak Flight Simulator albo skrajnie rozbudowane Cities: Skylines, wyjdzie poza skromne 16 GB i poza eleganckie użycie rdzeni. Kto lubi mieszać tytuły, korzysta jeszcze bardziej. Ta dekada jest technicznie spójna. Komputer złożony pod jej środek i koniec nie musi zmieniać charakteru co weekend.

Przyjemność psuje nie brak nowości, tylko zły dobór oczekiwań. Ten zestaw nie jest komputerem do maksymalnych detali w najcięższych grach z samego 2020 roku i nie jest komputerem bez karty graficznej, choć sam opis bazowy łatwo tak go sobie wyobrazić. Nie podkręcisz procesora. Nie zyskasz nic ważnego na tym, że nowsza generacja Intela umiałaby wystawić karcie łącze PCI Express 4.0. Światło ARGB na Steel Legend upiększa biurko i nie przyspiesza tury w Civilization. Szesnaście gigabajtów jest ilością właściwą, dopóki nie zaczniesz składać drugiego gry z samych modów. Na Bazzite i PikaOS odpadnie część sieciówek, które na Windows 11 są oczywiste. To nie są drobiazgi. To granice, które warto znać przed zakupem, a nie po pierwszym rozczarowaniu.

Jeśli jednak grasz w to, co tamta dekada naprawdę zostawiła – w Wiedźmina, Doom, Siege, GTA V, Hadesa, Total War, starsze wyścigi, długie strategie i wieczory, w których gatunek zmienia się częściej niż sprzęt – ten zestaw nadal umie bawić. Nie dlatego, że jest szybki na tle dzisiejszych premier. Dlatego, że w 1080p jest wystarczająco spokojny, żeby gra zniknęła z pola uwagi jako problem techniczny i została jako rozrywka.

www.asgard.krakow.pl

Ważne: Artykuł (w szczególności treści i obrazy) powstał w całości lub w części przy udziale sztucznej inteligencji (AI). Niektóre informacje mogą być niepełne lub nieścisłe oraz zawierać błędy i/lub przekłamania. Publikowane treści mają charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowią porady w szczególności porady prawnej, medycznej ani finansowej. Artykuły sponsorowane i gościnne są przygotowywane przez zewnętrznych autorów i partnerów. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za aktualność, poprawność ani skutki zastosowania się do przedstawionych informacji. W przypadku decyzji dotyczących zdrowia, prawa lub finansów należy skonsultować się z odpowiednim specjalistą.

Komputery PC. Hardware. Sprzęt. Podzespoły. Akcesoria.

---