AMD Radeon RX 470 Armor 8G OC i gry z lat 2010-2020 – czy w 1080p nadal daje radość na Windows 11, Bazzite oraz PikaOS

Karta, o której tu mowa, nie jest już nowością z półki sklepowej, a mimo to wciąż potrafi być bardzo konkretnym narzędziem do grania. AMD Radeon RX 470 Armor 8G OC pochodzi z generacji Polaris, zaprojektowanej właśnie po to, by w rozdzielczości 1080p prowadzić gry z połowy poprzedniej dekady na wysokich ustawieniach i w okolicach płynnych sześćdziesięciu klatek. Gdy spojrzeć na nią przez bibliotekę tytułów z lat 2010-2020, a nie przez pryzmat dzisiejszych produkcji z ray tracingiem, obraz robi się zaskakująco przyjazny. Ośmiogigabajtowa wersja Armor dokłada do tego zapas pamięci, którego brakowało tańszym wariantom czterogigabajtowym, a trzy systemy – Windows 11, Bazzite i PikaOS – pokazują, że ta sama karta może być albo klasycznym pecetem do gier, albo linuksowym automatem do odpalania biblioteki ze Steama.

Poniżej nie chodzi o tabelę zwycięstw nad nowszym sprzętem. Chodzi o to, czy siadając wieczorem do ulubionego gatunku albo do zupełnie przypadkowego tytułu z tamtej dekady, czuje się przyjemność, a nie walkę z suwakami.

Skąd bierze się charakter tej karty i czego realnie można od niej chcieć

RX 470 to układ z 2016 roku, oparty na architekturze Polaris, z 2048 procesorami strumieniowymi, szyną 256-bit i pamięcią 8 GB GDDR5. Oznaczenie OC oznacza fabrycznie podniesione taktowanie boost względem modelu referencyjnego. W praktyce jest to kilka procent, nie skok do innej ligi. Ważniejszy od samej naklejki jest fakt, że karta utrzymuje zegary pod obciążeniem, a chłodzenie Armor – dwa wentylatory i prosty radiator – radzi sobie z poborem rzędu stu dwudziestu kilku watów bez dramatów. Nie jest to najcichszy projekt w historii MSI, ale w obudowie z normalnym przepływem powietrza nie zamienia wieczoru w suszarkę.

Do gier z lat 2010-2020 ten zestaw pasuje lepiej, niż sugeruje sam wiek krzemu. Karta obsługuje DirectX 12 i Vulkan, ma dojrzałe sterowniki i nie potrzebuje egzotycznego zasilacza. Nie ma sprzętowego śledzenia promieni i nie należy udawać, że dogoni karty z późniejszych generacji w najcięższych scenach z końca dekady. Ma za to coś, co w tej bibliotece bywa ważniejsze niż marketingowe suwaki: wystarczającą przepustowość i aż 8 GB pamięci obrazu. W wielu tytułach z lat 2017-2019 to właśnie pamięć, a nie sam rdzeń, decydowała, czy wysokie tekstury są przyjemne, czy zaczynają się przycięcia w momencie wjazdu do miasta.

W 1080p oczekiwanie powinno być uczciwe. Gry do mniej więcej 2016 roku na wysokich i bardzo wysokich ustawieniach, tytuły z lat 2017-2018 na wysokich z drobnymi ustępstwami, a produkcje z 2019 i 2020 roku na średnich, czasem średnio-wysokich, z wyłączonymi najdroższymi efektami. Jeśli ktoś lubi sam moment ustawiania obrazu – wyłączenie ciężkiego wygładzania krawędzi, zostawienie tekstur, zdjęcie cieni o jeden stopień – ta karta odpłaca się stabilnym gameplayem. Jeśli ktoś chce wszędzie ultra i licznik przyklejony do stu klatek, lepiej od razu powiedzieć, że to nie ten sprzęt.

Gatunki gier i to, jak karta prowadzi różne temperamenty gracza

Nie każdy siada do tej samej półki. Jedni spędzają lata w jednym gatunku, inni skaczą od wyścigu do strategii i z powrotem do strzelanki. RX 470 Armor 8G OC w 1080p zachowuje się w tych światach bardzo różnie, i właśnie ta różnica mówi najwięcej o przyjemności.

W szybkich grach sieciowych i strzelankach z pierwszej połowy dekady karta czuje się jak u siebie. Counter-Strike: Global Offensive, Team Fortress 2, Left 4 Dead 2, starsze odsłony Call of Duty czy Overwatch z 2016 roku idą na wysokich ustawieniach z dużym zapasem klatek. Tu przyjemność bierze się z responsywności: celownik nie muli, dym nie zamienia meczu w pokaz slajdów, a monitor 75 albo 144 Hz ma co wyświetlać, przynajmniej w lżejszych tytułach esportowych. Rainbow Six Siege i Battlefield 1 są już poważniejsze, ale w 1080p na wysokich ustawieniach zwykle trzymają się okolicy płynnej rozgrywki, o ile nie włączy się wszystkiego naraz w największych bitwach. Battlefield V i Call of Duty: Modern Warfare z 2019 roku proszą o średnie lub średnio-wysokie detale. Nadal da się grać z satysfakcją, tylko nie ma już mowy o beztroskim ultra.

Gry fabularne i duże przygodówki z otwartym światem są naturalnym terenem tej karty, bo wiele z nich powstało dokładnie w jej epoce. The Witcher 3, Fallout 4, Dragon Age: Inquisition, The Elder Scrolls V: Skyrim w wersji specjalnej, a nawet mocno zmodowane starsze światy, wyglądają na wysokich teksturach przekonująco właśnie dzięki 8 GB. W Wiedźminie warto zostawić tekstury i zasięg rysowania, a odpuścić najcięższe efekty włosów i przesadne wygładzanie. Dostaje się wtedy obraz, który wciąż potrafi zachwycić, i tempo, w którym walka oraz jazda konno nie rozpadają się na klatki. Nowsze RPG z końca dekady, jak The Outer Worlds, mieszczą się w średnio-wysokich ustawieniach. Nie jest to już zapas komfortu, ale wieczór z dialogami i eksploracją pozostaje przyjemny.

Strategie i gry turowo-ekonomiczne niemal zawsze wychodzą z tego spotkania zadowolone. Civilization V i Civilization VI, XCOM 2, StarCraft II, odświeżone Age of Empires II, Divinity: Original Sin 2 czy lżejsze grand strategy bardziej obciążają procesor w późnej fazie rozgrywki niż sam układ graficzny. Karta bez trudu rysuje szczegółową mapę, jednostki i efekty interfejsu. Przyjemność jest tu inna niż w strzelance: nie chodzi o szaleństwo klatek, tylko o to, że nic nie przeszkadza myśleć. Długie sesje nie zamieniają się w walkę z temperaturą, bo pobór mocy pozostaje skromny.

Wyścigi i sport żyją z płynności, i tu Armor wypada bardzo dobrze tam, gdzie gra nie jest już produkcją z samego końca dekady nastawioną na najnowsze efekty. Assetto Corsa, Dirt Rally, Rocket League i starsze symulatory dają wysokie ustawienia oraz zapas klatek, który czuć w kierownicy i w kontrowaniu poślizgu. Forza Horizon 3 i Forza Horizon 4 na Windowsie są grywalne na średnich i wysokich detalach w 1080p, z tym zastrzeżeniem, że część odsłon z rodziny Forza po prostu woli system Microsoftu i nie należy zakładać identycznego komfortu na Linuksie. F1 z lat 2018-2020 wymaga już kompromisu w cieniach i tłumie, ale sam wyścig da się prowadzić płynnie.

Na drugim biegunie są lekkie gry niezależne i produkcje, które nigdy nie były testem sprzętu. Hades, Hollow Knight, Celeste, Cuphead, Stardew Valley, Disco Elysium czy dwuwymiarowe platformówki z tamtych lat karta prowadzi z tak dużym zapasem, że system i monitor stają się ważniejsze niż sam GPU. Jeśli czyjaś biblioteka jest mieszanką jednego dużego AAA i dziesięciu mniejszych gier, RX 470 przez większość czasu nawet się nie zadysza.

Prawdziwa granica pojawia się w najcięższych światach otwartych i symulacjach z lat 2019-2020. Red Dead Redemption 2, późne Assassin’s Creed, Metro Exodus czy Microsoft Flight Simulator z 2020 roku nie są już terenem beztroskiej zabawy na wysokich suwakach. Da się je uruchomić i da się je przejść, ale przyjemność wymaga świadomej zgody na średnie, czasem niskie detale i na to, że w gęstym mieście licznik spadnie poniżej ideału. To nie jest porażka karty. To po prostu koniec umowy, którą Polaris podpisał w 2016 roku.

Konkretne tytuły, które najlepiej pokazują możliwości i granice

Gatunek mówi o temperamencie, ale pojedyncza gra mówi o wieczorze. Warto więc przejść przez tytuły, które w bibliotece 2010-2020 najczęściej decydują, czy ktoś zostanie przy tej karcie.

Grand Theft Auto V jest niemal wzorcowym przykładem dobrego związku. W 1080p na wysokich i bardzo wysokich ustawieniach, z rozsądnym zasięgiem rysowania, miasto pozostaje gęste, a jazda i strzelaniny trzymają płynność, jakiej oczekuje się od rozrywki, a nie od testu. Osiem gigabajtów pozwala nie oszczędzać na teksturach, co przy czterech gigabajtach bywało już źródłem nieprzyjemnych dławień. To jedna z tych gier, po których ma się ochotę powiedzieć, że karta wciąż żyje.

The Witcher 3: Wild Hunt, także z dodatkami, pokazuje podobny charakter, tylko wolniejszy i bardziej malarski. Wysokie ustawienia bez najdroższych ozdobników dają obraz, który w 1080p nadal broni się latami po premierze. Walka pozostaje czytelna, Novigrad nie rozpada się przy wjeździe, a wieczór z fabułą nie wymaga gapienia się w licznik klatek. Jeśli ktoś lubi jedną wielką grę na wiele tygodni, to jest argument mocniejszy niż jakikolwiek syntetyczny test.

Doom z 2016 roku, zwłaszcza przez Vulkan, jest popisem. Szybki ruch, czytelne potwory, wysokie detale i zapas klatek sprawiają, że karta wydaje się młodsza, niż jest. Doom Eternal z 2020 roku jest ostrzejszy, ale po zejściu z ultra na wysokie lub średnio-wysokie nadal daje tę samą radosną agresję. To dobry przykład, że silnik i API potrafią zmienić odbiór sprzętu bardziej niż sam rok wydania.

Z drugiej strony Red Dead Redemption 2 uczciwie studzi entuzjazm. Nawet na niskich i średnich ustawieniach w 1080p jest to gra na granicy komfortu: da się jeździć, da się prowadzić misje, obraz po ręcznym dobraniu opcji bywa ładniejszy, niż sugeruje słowo niski, ale gęste miasteczka i niektóre efekty pogodowe przypominają, że karta pracuje na końcu swoich możliwości. Przyjemność jest tu możliwa, lecz warunkowa. Kto kocha ten świat i akceptuje 30-45 klatek w cięższych miejscach, zagra. Kto potrzebuje jedwabistej płynności, poczuje brak.

Podobnie działa para Assassin’s Creed Origins i Odyssey. Średnie ustawienia, wyłączone najcięższe cienie i wolumetryka, zostawione tekstury – i dostaje się grywalną Grecję albo Egipt. Nie jest to pokaz możliwości karty, tylko dowód, że 8 GB i spokojne zejście z suwaków ratują tytuł, który na papierze wygląda na zbyt nowy. Horizon Zero Dawn w wersji pecetowej z 2020 roku mieści się w podobnej opowieści: średnie detale, akceptowalna płynność, ładny świat, zero pretensji do ultra.

Lżejsze, ale wciąż duże gry wypada wspominąć, bo to one budują codzienną radość. Rise of the Tomb Raider i Shadow of the Tomb Raider na średnio-wysokich ustawieniach są w zasięgu. Far Cry 5 na wysokich bywa bardzo blisko płynnych sześćdziesięciu klatek poza najgęstszymi potyczkami. Monster Hunter: World prosi o umiar w efektach, ale polowanie pozostaje czytelne. Control z 2019 roku bez śledzenia promieni, na średnich detalach, daje klimat i grywalne tempo, choć nie ma mowy o tym obrazie, który później pokazywały karty z ray tracingiem. Cyberpunk 2077 z samego końca 2020 roku jest już poza strefą komfortu: na niskich ustawieniach da się zobaczyć Night City, ale nie jest to sposób, w jaki ta gra miała cieszyć. Traktowałbym ją jako ciekawostkę, nie jako powód zakupu.

Są też tytuły, przy których pytanie o kartę prawie traci sens, i dobrze o nich pamiętać, jeśli biblioteka jest różnorodna. Divinity: Original Sin 2, Pillars of Eternity, XCOM 2, Rocket League, Stardew Valley czy Hades działają tak swobodnie, że wąskim gardłem staje się raczej dysk, procesor albo po prostu decyzja, o której godzinie skończyć sesję. Kto lubi mieszać gatunki, przez większą część tygodnia będzie miał wrażenie mocniejszego komputera, niż wynikałoby z jednego testu w Red Dead.

Windows 11, Bazzite i PikaOS – ta sama karta, trzy różne wieczory

Sprzęt jest jeden, ale system zmienia to, jak się do niego siada. RX 470 ma tu szczęśliwą cechę: należy do generacji, którą otwarte sterowniki linuksowe zdążyły poznać na wylot, a jednocześnie wciąż da się ją sensownie prowadzić na współczesnym Windowsie.

Na Windows 11 karta zachowuje się najbliżej tego, co pamiętają osoby grające na niej w latach jej świetności. Sterowniki AMD obsługują Polaris, DirectX 12 i Vulkan działają, FreeSync na zgodnym monitorze usuwa rwanie obrazu, a nakładka z ustawieniami pozwala ograniczyć klatki, włączyć wyostrzanie i nie bawić się w ręczną instalację komponentów. Trzeba tylko pamiętać, że to układ w dojrzałej fazie wsparcia. Nie należy oczekiwać, że kolejne łatki pod zupełnie nowe gry będą go odmładzać. Dla biblioteki 2010-2020 nie ma to większego znaczenia. Windows wygrywa tam, gdzie gra jest przywiązana do tego systemu: część tytułów z anti-cheatem na poziomie jądra, niektóre produkcje ze sklepu Microsoftu, Game Pass i te wyścigi, które nigdy porządnie nie wyszły poza ten ekosystem. Jeśli ktoś gra głównie sam, w fabuły i w starsze sieciówki, Windows 11 jest po prostu wygodny i przewidywalny. Obraz, płynność i zachowanie karty są takie, jak w opisach powyżej, bez dodatkowej warstwy tłumaczenia.

Bazzite podchodzi do tego samego GPU z innej strony. To system oparty na Fedorze, złożony obrazowo, nastawiony na granie i bliski filozofii Steam Deck: można zostać w trybie desktop albo wejść w tryb konsolowy z Gamescope. Dla Polarisa jest to bardzo dobre środowisko, bo jądro korzysta ze sterownika amdgpu, a Mesa – w tym RADV dla Vulkan i RadeonSI dla OpenGL – obsługuje tę generację od lat i robi to dojrzale. Gry natywne z epoki, takie jak Dota 2, starszy Counter-Strike czy linuksowe porty strategii, idą lekko. Resztę przejmuje Proton. W praktyce ogrom singleplayerowej biblioteki 2010-2020 działa, często w granicach kilku procent od Windowsa, a niektóre tytuły na Vulkan albo przez DXVK potrafią sprawiać wrażenie równie płynnych, czasem nawet spokojniejszych pod względem obciążenia procesora. Osiem gigabajtów pomaga, bo warstwa zgodności lubi mieć odrobinę zapasu pamięci. Przyjemność na Bazzite jest szczególna, jeśli ktoś lubi usiąść z padem, odpalić duży interfejs i nie myśleć o pulpicie. Granicą są gry z agresywnym anti-cheatem, część bardzo nowych launcherów oraz tytuły, które po prostu nie zostały dobrze przetłumaczone przez Proton. Do dekady, o której mówimy, ta granica dotyczy mniejszości biblioteki, nie jej serca.

PikaOS jest bliższy klasycznemu Linuksowi niż konsoli. To debianowa dystrybucja składana z myślą o graczach: świeższe jądro, aktualna Mesa, gotowe narzędzia w rodzaju Steam, Lutris czy Heroic, ale system, który da się normalnie uzupełniać i w którym łatwiej doinstalować coś spoza ścieżki obrazu. Dla RX 470 oznacza to ten sam fundament otwartych sterowników co na Bazzite, tylko inny rytuał codzienności. Kto lubi mieć zwykły pulpit, własne programy obok gier i nie chce immutable’owego modelu aktualizacji, poczuje się tu swobodniej. Wydajność w 1080p w tytułach z lat 2010-2020 jest w tej samej lidze: różnice między PikaOS a Bazzite wynikają raczej z wersji Mesa, jądra i tego, jak skonfigurowano Proton, a nie z jakiejś magicznej niekompatybilności karty. Polaris nie wymaga własnościowego pakietu, żeby wstać i rysować. Po instalacji po prostu jest.

Gdy zestawić te trzy systemy przy tej konkretnej karcie, wniosek jest spokojny. Do fabularnych światów, strategii, wyścigów bez twardego powiązania z Microsoftem, starszych strzelanek i gier niezależnych Bazzite oraz PikaOS dają pełną przyjemność, często bez tęsknoty za Windowsem. Windows 11 zostaje najbezpieczniejszym wyborem, gdy biblioteka miesza singleplayer z sieciówkami objętymi restrykcyjnym anti-cheatem albo gdy ktoś nie chce w ogóle myśleć o zgodności. Sama karta nie faworyzuje jednego systemu w sposób, który psułby zabawę. Na Linuksie bywa nawet wdzięczniejsza długoterminowo, bo jej wsparcie nie wisi wyłącznie na tym, jak długo producent będzie publikował nowe pakiety do starzejącego się układu.

Czy ta karta nadal daje radość z grania

Tak, daje, jeśli radość zdefiniuje się uczciwie. AMD Radeon RX 470 Armor 8G OC w rozdzielczości 1080p jest sprzętem do biblioteki, nie do wyścigu z premierami. W gatunkach, które ktoś może lubić przez lata – szybkich strzelankach esportowych, RPG z połowy dekady, strategiach, wyścigach i niezależnych grach – odpowiada płynnością, cichszą pracą, niż sugeruje wiek, i obrazem, którego nie trzeba się wstydzić na monitorze full HD. W tytułach, które ktoś inny może lubić właśnie za to, że są różne i nieukładające się w jeden gatunek, karta przez większość czasu pozostaje niewidoczna, a to w graniu komplement. Niewidoczny sprzęt to sprzęt, który nie przeszkadza historii, meczu ani kolejnej turze.

Przyjemność psuje się dopiero wtedy, gdy od karty z 2016 roku wymaga się obietnic z 2020. Red Dead Redemption 2, najcięższe Assassin’s Creed, Flight Simulator czy startowy Cyberpunk pokażą granicę. Nawet tam ośmiogigabajtowa pamięć jest łaskawsza niż w wersjach 4 GB, bo rzadziej karze stutterem za tekstury, ale rdzeń pozostaje rdzeniem swojej generacji. Kto tę granicę zna i schodzi z suwaków bez żalu, wciąż dostaje wieczór z grą, a nie wieczór z żalem.

Na Windows 11 jest to klasyczna, przewidywalna maszyna do tamtej dekady. Na Bazzite staje się spokojnym centrum gier, szczególnie jeśli lubi się tryb dużego ekranu i pad. Na PikaOS jest po prostu solidną kartą w zwykłym linuksowym pulpicie, bez dopłacania za własnościowe sterowniki i bez poczucia, że stary AMD został zostawiony za drzwiami. We wszystkich trzech przypadkach odpowiedź na pytanie o rozrywkę brzmi podobnie: przy bibliotekze 2010-2020, w 1080p, z odrobiną rozsądku przy najcięższych tytułach końca dekady, ta karta nadal umie dać przyjemność grania. Nie dlatego, że jest szybka jak współczesny średniak, tylko dlatego, że większość gier, do których naprawdę chce się wracać, nie prosiła o więcej.

www.asgard.krakow.pl

Ważne: Artykuł (w szczególności treści i obrazy) powstał w całości lub w części przy udziale sztucznej inteligencji (AI). Niektóre informacje mogą być niepełne lub nieścisłe oraz zawierać błędy i/lub przekłamania. Publikowane treści mają charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowią porady w szczególności porady prawnej, medycznej ani finansowej. Artykuły sponsorowane i gościnne są przygotowywane przez zewnętrznych autorów i partnerów. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za aktualność, poprawność ani skutki zastosowania się do przedstawionych informacji. W przypadku decyzji dotyczących zdrowia, prawa lub finansów należy skonsultować się z odpowiednim specjalistą.

Komputery PC. Hardware. Sprzęt. Podzespoły. Akcesoria.

---